Śmierć Aarona dała mi trochę do myślenia. Życie jest kwestią przypadku. Nie wiesz, co ci się trafi, możesz się równie dobrze już nie obudzić. Dlatego coś muszę zmienić. Nie chcę umierać nieszczęśliwa.

Brakuje mi Ciebie. Wiesz o tym.

Wystarczy zostać w swoim pokoju? Na łóżku? Pod łóżkiem? Pod dywanem? Pod podłogą? Albo od razu pójść na budowę i ułożyć się na ziemi i zaczekać, aż zacementują początkowe fundamenty. Nikt nawet nie zauważy. Pojawiasz się i nagle znikasz. 

- „Chciałbym urodzić się ptakiem – powiedział Vonnegut - Chciałbym żebyśmy wszyscy urodzili się ptakami.”

            Fajnie jest być takim ptakiem. Masz mały móżdżek, więc nie musisz martwić się o to, jak akceptują cię inni, co o tobie myślą, jak odbierają to, co mówisz, jak reagują na ciebie. Czy zauważają w tobie zmiany. Czy uważają je za korzystne, czy też nie. Nie ma hipokryzji, nie ma kłamstwa, nie ma oszczerstwa, kłótni, depresji, kiepskich programów telewizyjnych, techno, idiotów, natrętów, prostytutek i tirowców, poimprezowego kaca, fast foodów, pseudo rodzinnych kolacji, obiadów, śniadań, telezakupów, świadków Jehowy i innych sekciarzy, niekompetentnych pracowników urzędów, harlequinów, sagi zmierzch, dragów, papierosów i innego uzależniającego cholerstwa, ani ciąży Mercedes.

            No i nie ma uczuć. Wszystko bym dała, by je czasami wyłączyć. Ból jest podobno wielkim zaszczytem dla artysty, ale co za dużo, to niezdrowo. Ile jeszcze czasu mam się tak czuć? Nie chcę się tak czuć. Nie chcę być sama. Ty się boisz ludzi, a to we mnie wzbudziłeś strach.

            Najlepiej pisze się w bieliźnie, ale nie mam sił się nawet rozebrać. 


Editors - Escape The Nest